Het is later in de ochtend. De mist is opgetrokken, het gras nog nat, en de zon begint de aarde voorzichtig op te warmen. Het tegenlicht zorgt voor een zacht, maar ook mysterieus beeld: de silhouetten van vijf knotwilgen tekenen zich scherp af tegen de lucht. De wereld staat even stil.
Die stilstand biedt ruimte om te kijken en om te kiezen. Wat is het vervolg van deze bomen, nu ze geknot zijn? Welke richting kiezen de nieuwe takken? Vinden ze hun eigen vorm, hun eigen ritme?
In dit werk lijken de bomen te kiezen voor een onverwacht pad: transparante, bolvormige uitgroeisels, als marsbollen. Rondingen zonder begin of einde, die de voortdurende cyclus van het leven verbeelden.
De natuur vernieuwt zich steeds opnieuw, maar niet vanzelf. Wanneer wij haar ritme verstoren, verliest zij haar ritme en daarmee ook haar kracht.Dan vervagen de seizoenen, wordenkleuren doffer en klinkt de natuursteeds stiller.Wat vanzelfsprekend lijkt,is dat niet altijd.
