Vroeg in de ochtend, wanneer de wereld nog stil is en een dunne laag rijp het gras bedekt, verschijnt het eerste licht. De opkomende zon kleurt de lucht goudgeel en zacht oranje. In deze verstilde wereld leidt een pad naar een rij bomen aan het water. Ze staan daar krachtig, verbonden en met karakter.
Wie aandachtiger kijkt, ziet wellicht meer dan bomen alleen. De silhouetten van de bomen suggereren het beeld van een familie. Ze staan daar samen, vader, moeder en kinderen, alsof ze ergens op wachten. Misschien op een ochtendduik, misschien gewoon op de nieuwe dag.
Dit werk laat zien dat mensen en natuur nauw met elkaar verbonden zijn. We zijn geen afzonderlijke werelden, maar vertakkingen van dezelfde oorsprong. Wie met een bewuste blik kijkt, kan de verbondenheid zien
