Een fragment gevangen tussen materie en gedachte. Het gezicht, half uit resin gevormd en doorboord met ijzer, herinnert aan het gewicht van herinneringen en de sporen die zij nalaten. Het werk gaat over de spanning tussen breekbaarheid en kracht, de tere echo van innerlijke werelden tegenover de hardheid van de realiteit. Het is tegelijk een wonde en een weerklank, een herinnering dat zelfs wat pijn doet ons verder vormt.
